رزق و روزی

رزق و روزی
وَ کَأَیِّنْ مِنْ دَابَّهٍ لاََ تَحْمِلُ رِزْقَهَا اَللََّهُ یَرْزُقُهََا وَ إِیََّاکُمْ وَ هُوَ اَلسَّمِیعُ اَلْعَلِیمُ‏ : وچه بسیارجاندارانی که نمی‏توانند متحمّل روزی خود شوند.خداست که آنهاوشما را روزی می‏دهد، و اوست شنوای دانا.(۱)
آدمی نباید دربدست آورد رزق و روزی خود و اهل خانواده اش کاری را انجام دهد که نباید انجامش دهد،انسانی که اعتماد به قدرت پروردگار عالمیان داشته باشد، و میداند آن خدائی که او را از نیستی به وجود آورده، و آن زمانی که در شکم مادر بود نه دهنی برای خوردن داشت { دهنی برای خوردن داشت اما معمور به خوردن نبود } و نه غذائی موجود بودکه میل نماید.

و اما شکمی داشت وجان ضعیفی که نیازی مداوم به تغذیه داشت تا جانی پیداکند تا به بلوغ جسمی برسد تا متولد گردد، وبعد از آن نیز چند ماهی را نیاز به شیرمادر داشت تا پابگیرد. و آن شیرنیز ازقدرت بی پایان اوست، و آن خدائی که این همه نعمت بی پایان بی هیچ منتی به بندگانش بخشید پس از آن نیز روزی بندگانش را خواهد داد.
البته که انسان نباید تلاش نکند وهیچ کاری را انجام ندهد تاکه منتظر باشد خداوند روزی او را ازهوا برایش بفرستد که این نه ازگفتهء انبیاء الهی است و نه با عقل صالح بشری جور میاید،تلاش وکوشش انسان هرچه قدربیشترباشد روزی او نیز بیشتر وافزونتر خواهد بود.
متأسفانه در میان انسانها کسانی  هستند و پیدا می شوند که فکرمی کنند انسان اگر راه را به خلاف برود و برای بدست آوردن روزی خود به کارهای حرام وارد شود روزی او زیادتر خواهد شد.متأسفانه چنین انسانهای فکرمی کنند که در راستی و درستی نانی نیست! ونمی دانند که درحقیقت همان روزی که خداوند رزَاق برای اینها از راه حلال مقرر کرده بود و اینها با مخالفت به درگاه خداوند متعال برخاسته تا همان روزی خود را از راههای حرام و ناپسند به دست آوردند.
خداوند متعال به هر دو نوع روزی حلال و حرام آگاه و مطلع است. که درکتاب مجیدش می فرماید:
وَ مََا مِنْ دَابَّهٍ فِی اَلْأَرْضِ إِلاََّ عَلَى اَللََّهِ رِزْقُهََا وَ یَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهََا وَ مُسْتَوْدَعَهََا کُلٌّ فِی کِتََابٍ مُبِینٍ‏. و هیچ جنبنده‏ای در زمین نیست مگر [ اینکه ] روزیش بر عهده خداست ، و [ او ] قرارگاه و محلّ مُردنش را می‏داند . همه [ اینها ] در کتابی روشن [ ثبت ] است.(۲)
ممکن است به جحاتی  که به نامعلوم باشد روزگار انسان چند صباحی یا با تنگ دستی بگذرد.که درهمان وقتها هم انسان باید بداند که به جحتی که برای معبود آگاه است ، و خود او یا اعمالش باعث بوجود آمدن این وضع شده است گرفتارشود. که درچنین ایامی نیز انسان باید مواظب باشد که راه خطا درپیش نگیرد و به راه حرام و کچ پا نگذارد.
انسانی که به خداوند متعال امیدوار است می داند که بعد از هرسختی گشایشی هست! که ازقدیم گفته اند خدا روزی پرنده کور را در لانه اش می رساند.
خداوندسبحان درکلام مجدش می فرماید: اَللََّهُ یَبْسُطُ اَلرِّزْقَ لِمَنْ یَشََاءُ وَ یَقْدِرُ وَ فَرِحُوا بِالْحَیََاهِ اَلدُّنْیََا وَ مَا اَلْحَیََاهُ اَلدُّنْیََا فِی اَلْآخِرَهِ إِلاََّ مَتََاعٌ‏ :خدا روزى را براى هر کس که بخواهد، وسعت مى‏دهد و براى هر کس که بخواهد، تنگ مى‏گیرد. و{آنان که از حیات جاوید و پرنعمت آخرت بى‏خبرند}به زندگى زودگذر دنیا شادمان شدند، در حالى که زندگى دنیا در برابر آخرت جز متاعى اندک و ناچیز نیست .(۳)
اینک به چند نمونه جهت بررسی دقیقتر مباحث بالا اشاره میشود که معلوم شود روزی تمام مخلوقات باخدای مهربان است و در همه وقت حتی در زمان گمراهی نیز روزی بندگان و آفریده گان مقرر و معلوم است.

ازحکمت خداوند است که ماهی روزی کافرشد نه مومن.
درکتاب بحرالمعارف آمده است که : درتفسیر امام حسن عسگری علیه السلام ازحضرت امیرالمومنین علیه السلام منقولست که فرمود،شنیدم ازحضرت رسول صلی الله علیه و آله که فرمود: در زمان گذشته دو نفر بودند یکی ازآنها مومن و مطیع خداوند و دیگری کافر وسرکش ازدستورات الهی و برای هرکدام ازآنها ملک عظیم بود قطری از زمین، پس کافرمریض شد دلش ماهی خواست درحالتی که موقع و وقت ماهی نبود چون که آن صنف ماهیها درآنوقت یافت نمی شد مگر در عمیق ترین جای دریا وکسی هم برفتن  آن جای از دریا قادرنبود.
پس تمام اطبَا ازمعالجه او مأیوس شدند و به اوگفتند کسی را برای خودت خلیفه و جانشین معین کن زیرا شافی تو درآن ماهی است و هیچ کسی راهم برگرفتن آن راه وقدرت نیست.
پس خداوند امرفرمود برملا ئکه ای تا آن ماهی را از عمق عمیق دریا به جائی حرکت دهد که گرفتن آن سهل و آسان باشد،آنوقت آن ماهی را ازآب گرفتندپس آن کافر ازآن ماهی خورد و شفاء یافت وچند سال عمرکرد.البته به اذن خداوند متعال که( إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ کُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدیر)
إِ بعدازآن مرد مومن ومطیع به امر الهی مریض شد، اشتَهی و میل به ماهی داشت،وآن صنف ماهی همیشه دراطراف دریا بودند و یافت می شدند،پس خداوند به ملکی امرفرمود: که آن جنس و صنف ماهی را از اطراف و شطوط دریا برداشته به عمیق ترین جای دریا بیندازد که هیچ کس را دراخذ و گرفتن او را قدرت نداشته باشد.
پس آن ماهی پیدا نشد و مرد مومن به واسطه نبودن دواء که آن ماهی بود مُرد! از این جهت ملا ئکه های آسمان و مردم همان بلد تعجّب کردند که چرا اخذ ماهی را برای کافر سهل و آسان کرد و برمومن دشوار وسخت نمود، پس خداوند برپیغمبرآن زمان وحی نمود که من خداوند کریم ومتفضل قادرم آنچه عطا کنم به من ضرر نمی کند وآنچه کنم به من نفع نمیدهد.
اماکافربدرستی که آسان کردم گرفتن ماهی را درغیروقت آن ماهی تا آنکه بوده باشد جزاء ازعمل خوب اوکه به جا آورده بود به جهت آنکه برمن لازم وحق است اینکه باطل و ضایع ننمایم اعمال حسنهء کسیرا تا اینکه وارد شود به قیامت درحالتی که نبوده باشد برای او صواب و حسنه در نامه عمل او و داخل آتش می شود به سبب کفرش.
ومنع کردم ازعابد مومن ماهی را که شفاء و دواء مرض اوبود تا اینکه وارد قیامت شود درحالیکه در او نبوده باشد معصیت و گناه تا داخل بهشت برین شود.
إِنَّ اللَّهَ لَا یَظْلِمُ مِثْقَال ذَرَّهٍم وَ إِن تَکُ حَسَنَهً یُضَٰعِفْهَا وَیُؤْتِ مِن لَّدُنْهُ أَجْرًا عَظِیمًا :خداوند به مقدار ذرّه‏اى به کسى ستم نکند، و اگر عمل نیکى باشد زیاد گرداند و (به نیکان) جانب خود مزدى بزرگ عطا کند(۴)

ادامه دارد.
منابع و مأخذ
۱_سوره عنکبوت آیه ۵۹
۲_سوره هود آیه ۶
۳_سوره رعد آیه ۲۶

۴_سوره نساء آیه ۴۰

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *